Wielka woda

Granice peruwiańsko-boliwijską postanowiliśmy przekroczyć w Yunguyo co pozwoliło nam na zobaczenie paru małych miasteczek po peruwiańskiej stronie Titicaci. Miasteczek zapomnianych przez turystów , ale raczej nie przez Najwyższego ze względu na liczbę uroczych kościołów w każdym z nich. Granica ma typowo charakter "zrób to sam" czyli idź sobie po pieczątkę wyjazdową i wjazdową i nie szukaj nikogo umundurowanego ponieważ i tak go nigdzie nie znajdziesz, z posterunkiem policji włącznie. Flagi Boliwii też na niej nie znaleźliśmy.

I tak szczęśliwie trafiliśmy do Boliwii a dokładnie do miejscowości o nazwie Copacabana, i to jest właśnie ta pierwotna Copacabana, jednego z głównych miejsc pielgrzymujących Boliwijczyków ze względu na obraz Madonny o lokalnych rysach. Tutaj przyjeżdża się święcić wszelkie pojazdy kołowe, ponieważ tutejsza Madonna szczególnie sprzyja kierowcą. Miasto a raczej miasteczko znane jest także z knajp serwujących pstrągi. Pstrąg co prawda nie występował w jeziorze Titicaca pzed latami 60tymi, ale miejscowi kucharze przez ostatnich pare dekad doszli do perfekcji. I tak delektowaliśmy się pyszną, nieprzesmażoną rybką, Panowien w wersji z czosnkiem, Pani w wersji diabelskiej. Konkurencja jeśli chodzi o kanjpy idealna, 30 w jednym rzędzie, wszędzie ceny te same i tak samo świeża ryba, ach gdyby nad Bałtykiem tak było.

I jeszcze jedno słowo o Isla del Sol (największa i najświętsza wyspa jeziora) - krajobrazowo zdecydowanie sielsko-anielsko, cisza, pola i pasterze, piękne miejsce na spacery i gdyby nie wysokość 3800 m.n.p.m można by pomyśleć , że nagle znaleźliśmy się w Grecji. Jedyny rozczarowanie to miejscowe inkaskie zabytki, których na początku w ogóle nie zauważyliśmy...