Mieliśmy pisać o prosiaczku z
Segovii przy czym ważna jest forma mnoga czasownika– mieliśmy, ponieważ
zdecydowanie nie jest to mój faworyt kulinarny wyjazdu i wolałam pozostawić
ocenę bardziej obiektywnej części rodziny. Niestety jak w wielu małżeńskich
wypadkach formy mnogiej nie udało się wyegzekwować i piszę sama. Może być
krytycznie z ww. względów.
A więc cochinillo segoviano w
skrócie lechon, przysmak północnych okolic Madrytu. Atrakcja turystyczna
segowiańskich restauracji i wcale nie aż tak łatwo dostępne danie w innych
miastach i miasteczkach – obdzwoniliśmy chyba z 10 knajp w okolicach Segovii i
tylko w jednej mieli. W opowieściach jedni się zachwycali drudzy stanowczo
mówili nie więc trzeba było się samemu przekonać. Mnie od początku turlające
się po witrynach tawern małe roześmiane prosiaczki jakoś nie przekonywały
szczególnie biorąc pod uwagę, że los tych niemowlaków wcale nie wydawał się
zbyt wesoły.
Danie wizualnie nieco lepsze niż peruwiańska świnka morska (bez
wystających zębów i sierści) natomiast stopniem niedoprawienia podobne. Do tego
konsystencja mięsa absolutnie (dla mnie, bo reszta rodziny była zachwycona)
nieakceptowalna – między galaretą i normalnym mięskiem. Niby rarytas - można
sobie schrupać uszka, oblizać kosteczki i … nabawić się nagłego skoku
cholesterolu. Ogólnie nie przepadam za wieprzowiną więc ta makabryczna jej
wersja zupełnie mnie nie przekonała i z pierwszych dni, które spędziliśmy na
wsi pod Madrytem zapamiętam bardziej zupę z dorsza (dorsz, cieciorka, szpinak,
czosnek, chilli i zioła wedle uznania) autorstwa cioci Karola, u której się
zatrzymaliśmy i kanapkę z kalmarami w samej stolicy. Zupę z dorsza robimy dość
często w Brukseli, bo jest błyskawiczna i pyszna (chociaż mina poniżej niewyraźna :)).
Same okolice Madrytu są pod
względem krajobrazowym dość wysuszone i monotonne, ale wokół Escorialu i Valle
de los Caidos robi się nieco ciekawiej widokowo. Z dwóch atrakcji wybieram
Valle za Frankistowską ekstrawagancję i rozmach no i atmosferę z Władcy
Pierścieni. Samo uczucie, że wchodzi się do świątyni wykutej w zimnej i
potężnej skale robi ogromne wrażenie, do tego wejścia strzegą monumentalne i
wcale nie wyglądające życzliwie anioły. Jak do tego doda się historię miejsca i
ilość ofiar, które pochłonęła jego budowa staje się to najbardziej wymowny
obrazem ludzkiej bezsilności i cierpienia. Może zabrzmi to makabrycznie, ale
jak dla mnie wartym odwiedzenia. Poniżej Valle i Escorial.
I oczywiście sama Segovia z
antycznym akweduktem i zamkiem jak z bajek Disneya jest warta wizyty, pół
dniowa wycieczka zdecydowanie wystarczy. Pora na madryckie kalmary …
Segovia
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz